محققان امنیتی هشدار داده‌اند که بدافزار جدیدی به نام TrapDoor با هدف قرار دادن توسعه‌دهندگان فعال در حوزه‌های ارز دیجیتال و هوش مصنوعی، اقدام به سرقت دارایی‌های دیجیتال و اطلاعات حساس کرده است
فهرست مطالب
بدافزار TrapDoor و حمله زنجیره تأمین نرم‌افزار
این حمله زنجیره تأمین که از طریق بسته‌های نرم‌افزاری آلوده منتشر شده، برای دسترسی به کیف پول‌ها، کلیدهای API، اعتبارنامه‌های ابری و دسترسی‌های SSH طراحی شده است. به گزارش پلتفرم امنیتی سوکت (Socket)، این کمپین تاکنون بیش از ۳۴ بسته مخرب را در اکوسیستم‌های نرم‌افزاری مختلف توزیع کرده است.
تمرکز اصلی این حملات بر زیرساخت‌های مالی غیرمتمرکز و سرویس‌های مرتبط با صرافی‌های بزرگی همچون کوین بیس، بایننس، متامسک و مرورگر بریو (Brave) است. همچنین طبق این گزارش، اکوسیستم‌های بلاک چین معروفی نظیر سولانا (Solana)، سویی (Sui) و آپتوس (Aptos) نیز در لیست اهداف این بدافزار قرار دارند. مهاجمان با فریب توسعه‌دهندگان، آن‌ها را به نصب ابزارهای مخربی ترغیب می‌کنند که در ظاهر کاربردی هستند اما در باطن، داده‌های حساس را به سرقت می‌برند.
حمله زنجیره تأمین یعنی نفوذ از مسیری که خود توسعه‌دهنده به آن اعتماد می‌کند: کتابخانه‌ها، ابزارهای کمکی و بسته‌های آماده‌ای که هر روز در پروژه‌ها نصب می‌شوند. در چنین حملاتی، مهاجم نیازی به شکستن مستقیم کیف پول یا صرافی ندارد؛ کافی است یک حلقه از زنجیره ابزارهای توسعه را آلوده کند تا به کلیدها و دسترسی‌های تیم نفوذ کند.
دستکاری ابزارهای هوش مصنوعی توسط مهاجمان
یکی از جنبه‌های نگران‌کننده این حمله، تلاش برای نفوذ به دستیارهای هوش مصنوعی مانند کلود (Claude) و کورسر (Cursor) است. بدافزار TrapDoor با تزریق دستورات مخفی، این ابزارها را وادار می‌کند تا «اسکن‌های امنیتی ساختگی» انجام دهند. این فرآیند در نهایت منجر به افشای اسرار برنامه‌نویسی و ارسال آن‌ها به سرورهای تحت کنترل مهاجمان می‌شود.
احمد نصری (Ahmad Nassri)، مدیر فناوری پلتفرم سوکت در گزارش خود گفت:
بدافزار تلاش می‌کند تا با تزریق پرامپت‌های پنهان در جریان کاری توسعه‌دهندگان، دستیارهای کدنویسی هوش مصنوعی را دستکاری کند تا فرآیندهای مخرب را به‌عنوان فعالیت‌های امنیتی جلوه دهد.
این روش نشان می‌دهد که تهدید دیگر فقط به فایل اجرایی یا اسکریپت محدود نیست. وقتی دستیار هوش مصنوعی بخشی از جریان کاری توسعه می‌شود، متن‌های پنهان در مخازن و بسته‌ها می‌توانند به دستور اجرایی تبدیل شوند. به همین دلیل، بررسی خروجی ابزارهای خودکار و محدود کردن دسترسی آن‌ها به کلیدهای حساس اهمیت پیدا می‌کند.
تکرار الگوهای حمله به متخصصان کریپتو
این نخستین بار نیست که توسعه‌دهندگان ارز دیجیتال هدف حملات پیچیده قرار می‌گیرند. پیش‌تر نیز گروه‌هایی مانند لازاروس (Lazarus Group) با استفاده از جلسات زوم ساختگی و مهندسی اجتماعی، بدافزارهای مشابهی را منتشر کرده بودند. کارشناسان بر این باورند که به دلیل نصب مداوم بسته‌های شخص ثالث توسط توسعه‌دهندگان، زنجیره تأمین نرم‌افزار به یکی از خطرناک‌ترین نقاط ورود برای نفوذ به پروژه‌های بلاک چین تبدیل شده است.
در عمل، کاهش این ریسک به چند اقدام مشخص نیاز دارد: محدود کردن دسترسی کیف پول‌های پروژه به حداقل لازم، جدا نگه داشتن کلیدهای تولید از محیط توسعه، بازبینی بسته‌های تازه اضافه‌شده و پرهیز از اجرای ابزارهای ناشناس روی سیستم‌هایی که به دارایی‌ها دسترسی دارند. هیچ‌کدام از این اقدامات به‌تنهایی کافی نیست، اما ترکیب آن‌ها شانس نفوذ را به‌طور محسوس کم می‌کند.
بیشتر بخوانید: توقف ۴۱ ساعته بلاک چین آنتولوژی در پی یک هشدار امنیتی
برای دنبال کردن گزارش‌های امنیتی اکوسیستم کریپتو می‌توانید بخش فناوری کوین دسک را ببینید.
بدافزار TrapDoor از چه روشی استفاده می‌کند؟
این بدافزار از طریق بسته‌های نرم‌افزاری آلوده و در قالب یک حمله زنجیره تأمین منتشر شده و تاکنون بیش از ۳۴ بسته مخرب را در اکوسیستم‌های مختلف توزیع کرده است.
هدف اصلی مهاجمان چه بود؟
دسترسی به کیف پول‌ها، کلیدهای API، اعتبارنامه‌های ابری و دسترسی‌های SSH؛ تمرکز اصلی حملات بر زیرساخت‌های مالی غیرمتمرکز و سرویس‌های مرتبط با صرافی‌های بزرگ است.
چرا ابزارهای هوش مصنوعی در این حمله مهم شدند؟
بدافزار با تزریق دستورات مخفی، دستیارهایی مانند کلود و کورسر را وادار به انجام «اسکن‌های امنیتی ساختگی» می‌کند و در نهایت اسرار برنامه‌نویسی را به سرورهای مهاجمان می‌فرستد.
آیا این اولین حمله از این نوع است؟
خیر؛ پیش‌تر گروه‌هایی مانند لازاروس با جلسات زوم ساختگی و مهندسی اجتماعی بدافزارهای مشابهی را منتشر کرده بودند و کارشناسان زنجیره تأمین نرم‌افزار را یکی از خطرناک‌ترین نقاط ورود می‌دانند.
جمع‌بندی
بدافزار TrapDoor نشان می‌دهد که تهدید اصلی توسعه‌دهندگان کریپتو از ابزارها و بسته‌های به‌ظاهر بی‌خطر می‌آید. تفکیک محیط توسعه از دارایی‌های واقعی و بازبینی مستمر وابستگی‌ها، مهم‌ترین سپر در برابر این نوع حمله زنجیره تأمین است.